IPB

ยินดีต้อนรับ ( เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก )

 
Reply to this topicStart new topic
911, ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร
เรตติ้ง 5 V
 
slipknot
โพสต์ Oct 9 2017, 11:38 AM
โพสต์ #1


ใจนักเลง
***

กลุ่ม : สหายสุรา
โพสต์ : 1,070
เป็นสมาชิกเมื่อ : 27-August 10
หมายเลขสมาชิก : 16



เหตุูการณ์ระทึกโลกครั้งนั้น ตามเวลาประเทศไทย
เป็นช่วงเวลากลางคืน ซึ่งผมไม่สามรถรู้เวลาที่ชัดเจนได้
แต่วันนั้น เป็นอีกวันที่ตราตรึงใจที่ไม่มีวันลืมในชีวิตได้เลย

วันที่ 11 เดือน กันยายน พ.ศ.2544
คืนนั้น ในขณะที่พวกคุณบางคนอาจจะทำกิจกรรมอย่างอื่น กินเหล้า เด้าเมีย

หรือแม้แต่ถูกแม่บังคับให้เข้านอนตอน 3 ทุ่ม ส่วนตัวผมนั้น อยู่กลางทุ่งนา

มืดมิดเวิ้งว้าง ห่างไกลผู้คน มองไปบนฟ้าเห็นหมู่ดาวเรียงรายมากมาย เสียงน้ำไหลผ่านฝายน้ำล้นดังเซ็งแซ่

บรรยากาศช่างดีอะไรเช่นนี้ เหมาะยิ่งนัก ผมจัดการคว้าบ้องไม้ไผ่ มาลำหนึ่งจากชายหาปลา ที่นั่งขายยาอยู่ตรงนั้น

พร้อมจุดไฟที่ปลายบ้องแล้วอัดควันเข้าปอดค่อยๆละเมียด ปล่อยผ่านทางลมหายใจ รสชาตินิ่มนวลของสมุนไพรดีๆอย่างนี้

ทำไมประเทศไทยไม่ปล่อยเสรีซักที ไม่เข้าใจ จริงๆแล้วผมควรไปจากตรงนี้ตั้งแต่แรกที่ได้รับยาบ้าจากคนขายแล้ว

แต่เพราะบรรยากาศทำไมมันดีจัง (ทำไมมันดีกว่าชาวบ้านเขา) แถมมีบ้องสวรรค์เป็นของแถม ทำให้ผมยังไม่จากไปไหน

ผมนั่งลงที่แคร่ไม้ไผ่ ปลายกระท่อม นั่งมองชายแก่ที่ขายยาให่ผมเสร็จ แกก็ลงไปหาปลาตรงฝายน้ำนั้น โดยไม่มีแสงไฟ อยู่อึดใจ

แสงไฟที่ไม่มีใครต้องการ จากระบะคันหนึ่งขับเข้ามาเห็นแต่ไกล ผมยังไม่แน่ใจว่าเป็นรถอะไร แต่ปกติแล้วที่นี่ไม่มีรถยนต์คันไหน

ขับผ่านเข้ามาแน่นอน ยิ่งในยามวิกาลเช่นนี้แล้วด้วย ยิ่งเป็นไปไม่ได้ จนมันขับเข้ามาใกล้เกือบถึงตัวแล้วจึงได้มั่นใจ

ว่าเป็นหมาต๋าแน่นวล นอกจากไฟรถแล้วท้ายกระบะยังสาดไฟสปอร์ตไลท์แรงสูงตรงมายังที่ผมนั่ง ในกระท่อมหลังเล็ก

คนหลังรถนั้นคงใจดีมากเห็นพวกเราหาปลากันมืดๆ จึงช่วยฉายไฟให้ แต่นี่ไม่ใช่หนังตลกไอ่สัส



ไฟล์ที่แนบมา  images__14_.jpg ( 11.77กิโลไบต์ ) จำนวนการดาวน์โหลด: 0




ด้วยสัญชาติญาณผมจัดการขว้างบ้องไม้ไผ่ ในมือ พร้อม กระโดดลงน้ำข้ามไปอีกฝั่งที่เป็นป่าปรือสูงท่วมหัว วินาทีนั้นผมกลัวมาก

เพราะว่ายังเรียนอยู่ถ้าโดนจับอนาคตคงดับวูบ ผมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตทั้งที่ไม่รู้ทิศทาง และน้ำที่ขังอยู่เกือบครึ่งเข่า

ให้ตายเถอะ ถ้าเป็นวันปกติ จ้างด้วยเงินผมก็คงไม่ทำอย่างนี้แน่ "แต่หนทางนี้กับแลกด้วยอนาคตผมจึงยอม"


ผมคิดว่าบึงป่าปรือนี้ไม่เคยมีผู้คนเข้ามาเดินเล่นในนี้มาก่อนแน่ๆ

ในแต่ละก้าวมันยากมากที่จะเดิน ผมเดินไปล้มไปเพราะหญ้าที่พันขา ไม่ใช่ล้มธรรมดา

แต่ล้มแบบว่าหน้าฟาดกับน้ำทุกครั้ง ที่ก้าวขา นั่นธรรมให้ผมอ่อนแรง บวกกับหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ

จนผมมายืนที่ต้มก้ามปูสูงใหญ่ทะมึน นั่นทำให้ผมหยุดยืนมองด้วยความหวาดหวั่น วังเวง คำถามคือผมมาไกลขนาดไหน

และที่นี่ที่ไหน ความกลัวผีเริ่มเข้ามาแทน แต่ยังไม่ทันไร ผมได้ยินเสียงหมาตำรวจเห่า นั่นก็แสดงว่าผมยังไกลไม่พอ

จึงกลับมากลัวตำรวจต่อ ผมวิ่งต่อไปได้ซักระยะ หญ้าที่พันขาทำให้ผมล้มอีกเช่นเคย แต่คราวนี้หน้าผมไม่ได้กระแทกน้ำอีกต่อไป

แต่กลับทำให้ผมกลิ้งตกลงไปในลำคลอง ผมเหนื่อย ผมอ่อนแรง และท้อที่จะไปต่อ ผมขออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนแล้ว เสียงหมาตำรวจ

เห่าเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ......


ผมนึกถึงละครเรื่องตี๋ใหญ่ ตอนหนีตำรวจ ตี๋ใหญ่หนีลงน้ำใช้ก้านมะละกอ กำพรางตัว แต่ตอนนี้ผมเพียงต้นอ้อ

ซึ่งมันพอใช้ได้ในยามคับขัน ผมหักตามความยาวตามข้อของมันและนอนราบไปกับน้ำ

โผล่ขึ้นมาเพียงแค่ลำต้นอ้อ จนเสียงหมาเห่าดังไกลออกไป ผมนอนแช่น้ำอยู่นานจนแน่ใจว่าตำรวจกลับไปแล้วแน่ๆ

ผมจึงว่ายน้ำเพื่อกลับไปยังฝาย ระหว่างที่ลอยคอ ผมได้แต่คิดว่าคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับกู เป็นวันนรกแตกเหี้ยไร

เริ่มต้นด้้วยการนั่งดูดาวดูดกัญชา วิ่งเข้าไปในป่า แล้วมาลอยคออยู่ในน้ำ

ผมลอยมาไกลแต่สุดท้ายก็ถึง ชายแก่หาปลานั่นก็หนีได้แล้ะไม่ถูกจับ ได้แต่บอกว่ารถของข้าพเจ้าถูกหิ้วกลับไปด้วย

ผมจึงต้องเดินกลับไปบ้านเพื่อนด้วยเท้าเปล่าหลายกิโลในความมืด

เมื่อผมกลับไปถึงไอ้เพื่อนคนนี้ได้เล่าเหตูการณ์เครื่องบินที่ขับชนตึกเวิล์เทรด อย่างเมามันส์ และยังบอกว่าเหมือนในหนังเลย

กูก็อยากบอกว่า ไอ้เหตุการณ์ของกูเมื่อกี้ก็ไม่ต่างจากหนังเช่นกัน ซึ่งกู ก็อยากให้มันเป็นอย่างนั้นนะ

แต่เสียดายที่มันไม่ไม่ใช่หนัง แต่นี่แหละชีวิตกู

ข้าวหลามจิ๋วจากต้นอ้อ

ไฟล์ที่แนบมา  37145e730.jpg ( 223.57กิโลไบต์ ) จำนวนการดาวน์โหลด: 0
Go to the top of the page
 
+Quote Post
alexiz
โพสต์ Oct 9 2017, 11:45 AM
โพสต์ #2


ตรั่บๆ
***

กลุ่ม : ไพร่
โพสต์ : 6,468
เป็นสมาชิกเมื่อ : 27-August 10
จาก : สะพานใหม่
หมายเลขสมาชิก : 2



จ๊าบสัส ตอนนั้นกูนั่งเล่นเค้าเต้ออยู่กะเพื่อนที่ร้านเกมส์
Go to the top of the page
 
+Quote Post
maengbar
โพสต์ Oct 10 2017, 01:07 PM
โพสต์ #3


นักวิจัยความสาว
***

กลุ่ม : สหายสุรา
โพสต์ : 4,423
เป็นสมาชิกเมื่อ : 27-August 10
จาก : สถานที่อโคจร
หมายเลขสมาชิก : 6



11 กันยายน ปีนั้น ผมเข้านอนคนเดียวแบบเมาๆ ตื่นมาเช้ามืด พ่อเล่าให้ฟัง ก็ยัง งงๆ คิดในใจว่า World Trade (ราชประสงค์) มันไม่กี่ชั้นเอง เครื่องบินชนมันได้ไงวะ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
stun
โพสต์ Oct 10 2017, 02:54 PM
โพสต์ #4


มหาเวทย์ดมกาว
***

กลุ่ม : แม่ทัพปราบเกรียน
โพสต์ : 486
เป็นสมาชิกเมื่อ : 15-January 12
จาก : ที่ไหนหละ
หมายเลขสมาชิก : 3,656



ปมคิดเถิงวันเกิดคนที่แอบชอบอย่างมีความสุข

ไม่ใช่ว่ารักแล้วอยากเย่อนะคนนี้ รักเฉยๆ

ตามนั้น
Go to the top of the page
 
+Quote Post

Reply to this topicStart new topic
มี 1 คน กำลังอ่านหัวข้อนี้ (บุลคลทั่วไป 1 คน และ 0 สมาชิกที่ไม่เปิดเผยตัว)
สมาชิก 0 คน คือ :

 



ไม่มีภาพประกอบ IPB Thai v1.236.Fx1: 15th December 2017 - 09:10 PM