IPB

ยินดีต้อนรับ ( เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก )

 
Reply to this topicStart new topic
หมอยเกรียน
โพสต์ Oct 1 2019, 01:38 PM
โพสต์ #1


หมอยทรงพุ่ม
***

กลุ่ม : แม่ทัพปราบเกรียน
โพสต์ : 137
เป็นสมาชิกเมื่อ : 26-May 17
จาก : หี
หมายเลขสมาชิก : 25,743



ทุกอย่างที่เป็นอนันไม่มีทั้งกายและรูปธรรม กาลเวลาไม่มีจุดจบหรือทบเริ่มต้นให้คิดจำ
การกระทำจะย้อนแย้งจึงเป็นที่มาของเวรกรรม
แม่งไม่มีตามไปชาติหน้ามีเพียงชาติเดียวไม่เลี้ยวรำ

ซับซ้อนมันต้องมีผู้สร้าง ในระบบมันต้องมีผู้วาง
ตัวมึงจับต้องไม่ได้แล้วเหตุอันใดกูจึงต้องตาม
ผงาดในวาทีให้รู้ว่ามีความดีงาม
มีนามแฝงแถลงในสัตว์ให้รู้ว่าขัดมึงจัดว่าทราม

และถ้าหากว่าธรรมชาติ นั้นมันขัดกับเอกภาพ
ถูกสร้างหรือว่าเกิดมาเอง มันก็เป็นประเด็นในข้อพิพาทงั้น รำลึกนึกเค้นกันหน่อยน่ะ ขัดแย้งข้างในตรรกะผู้สร้างแม่งเกิดมาได้ไงว่ะ

มึงเรียกตัวเองผู้สร้างขนาดตัวมึงยังไม่มีเหตุผล
และจะเอาอะไรมายืนยันว่าตัวมึงเองอยู่เหนือกว่าคน บันดลบันดัดบันดาลสมานฉันท์ดังบัดดล
การฆ่าแกงแก่งแย่งชิงดีไม่มีทีท่าว่าจะพร่าลง

จงเต็มเปรี่ยมด้วยความปราณีทำไมต้องมีการแก่งแย่ง ฆ่ากันเพื่อดำรงค์อยู่มีมึงมีกูผู้แบ่งแยก
แตกหักทางความคิดไม่รู้กี่ทิศที่โดนแช่ง
ของกูแท้และของมึงเทียมมึงผิดทำเนียมก็ไล่แม่ง

วงจรแสดงให้เห็นการฆ่าแการเข่นโดยไรจิตใจ
ทุกๆอย่างมันทำให้เห็นว่าเกิดกันเองไร้อื่นใด
แค่แม่งเป็นไปตามกฏเกณฑ์ไม่มีเบี่ยงเบนบนเส้นใคร กูยังจะฆ่าจะแกงทุกวันโดยมีชนชั้นเป็นเนื้อใน ใช้อดีด เป็นสิ่งเตือนใจให้คิดจำ รบกันเพื่อผลประโยชน์หรือทำเพื่อโคตรไม่รู้มัน ครั้งที่หนึ่งครั้งที่สองนั้นแม่งสยองไม่แพ้กัน มึงริจะเพิ่มเติมครั้งที่สามต้องหามกี่ศพกันว่ะผู้นำ

วันวานที่ผ่านมาแม่งไม่เคยสอนไรเลยใช่มั้ย
กูต้องเหนือมึงต้องต่ำและกูต้องย้ำเพื่อคงไว้
ไร้ซึ่งความปองดองฉลองในซองที่สอดไว้
มีดาวประดับปงจับขมับในเวลาที่ทัพมึง No Life

ไว้อาลัยอย่างมีเกียรติไม่รู้เสนียดหรือเกียรติยศ
มัดมือชกงานสกปรกส่งไปนรกแลกความเคารพ
ยกย่องส่งบารมีพันโทพันตรีวิถีบัดซบ
บกพร่องในศิลธรรมนำพาระยำแล้วก็บังด้วยยศ

ภายข้างใต้ไฟสงคราม No acoustic หรือ Folk song แนวราบกราดbullet ให้มันเผด็จเหมือนhardcore นกที่ตอกปลอกกระเด็นตะเบ็งว่าเล็งแล้วมึงก็รอ ละล่อละแล่เพียงแค่นัดเดียวมึงถึงกับเลี้ยวและก็ลงไปกอง

หากว่ามองในมุมกลับทุกอย่างแม่งสอนให้กูเข้าใจ
ว่าทุกวันนี้ที่มีชีวิตกูแม่งยึดติดอยู่กับอะไร
ในสิ่งที่รัก สิ่งที่เกลียดหรือว่าการเสียดสังคมไทย
ไม่ว่าอะไรยังไงก็ชั่งอย่างน้อยได้ลั่นมันออกไป

ใช่! ศาสนาไม่เคยผิดมันเสื่อมที่จิตบุคลากร
ให้ย้อนรอยรองเท่าเน่าๆที่เหยียบบนเท่าทุรีBomb
กล่อมจิตกันวันละนิดจนกลายเป็นพิษในครรลอง
เลือดที่นองไม่สอนไม่สั่งว่าสิ่งเหล่านั้นแม่งจอมปลอม สัดๆอ่า (ศาสดา)
Go to the top of the page
 
+Quote Post
alexiz
โพสต์ Oct 7 2019, 08:05 AM
โพสต์ #2


ตรั่บๆ
***

กลุ่ม : ไพร่
โพสต์ : 6,707
เป็นสมาชิกเมื่อ : 27-August 10
จาก : สะพานใหม่
หมายเลขสมาชิก : 2



ตะคอกปีศาจ โดย อรัญวาสี(แดนอรัญ แสงทอง)

สัญจรมาบนเส้นทางแห่งความวิปลาศ กูผู้ไม่มีวันตาย
รำพึงรำพันกรีดร้องกู่ตะโกน ตะคอกสบถสำรากรำพึงรำพันในความอดทนอันไร้ขีดจำกัด กูผู้ไม่มีวันตาย
กูกลับมาที่นี่ จากดินแดนแห่งความขมขื่น สู่โลกที่เยียบเย็นอ้างว้างซึ่งดูราวกับว่าสรรพสิ่งได้ตายไปหมดแล้วนี้ เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่อีกครั้งหนึ่ง


กูร่อนเร่เซซังไป เท้าของกูก้าวย่ำไป ดวงตากูแวววาม เหมือนดวงตาสุนัขป่าในคืนมืด ริมฝีปากของกูหื่นกระหาย เขี้ยวของกูแสยะร่า
กรงเล็บที่เปื้อนเลือดของกูอ้า เกร็ง ในทรวงอกของกูมีมวลสารอันเข้มคลั่งของความก้าวร้าว
กูเป็นผู้ครอบครองพลังที่จะฉีกกระชาก ไม่ใช่แต่เพียงลำคอของกูเท่านั้นที่กลายเป็นสีดำไปด้วยพิษแห่งความชั่วร้ายอันขมขื่น
หากแต่เป็นดวงวิญญาณของกูด้วย



จุ่มลงมันไปในทะเลแห่งความขมขื่น ดวงวิญญาณของกูปล่อยให้มันจมดิ่งลงไปในสะดือทะเลแห่งความขมขื่น ดวงวิญญาณของกู
แช่มันไว้ที่นั่น ดองมันไว้ที่นั่น ให้ความขมขื่นเอ่อซึมซาบเข้าไปในทุกอณูของมัน ให้มันเน่าเปื่อยไปในความขมขื่น ให้ความขมขื่นตกเป็นของมันอย่างสิ้นเชิง
ให้มันตกเป็นของความขมขื่นอย่างสิ้นเชิง ครั้งแล้วครั้งเล่า จนเหนื่อยแล้วเหนื่อยอีกจนฉีกแล้วฉีกอีก จนเหวะแล้วเหวะอีก
ในภาวะที่ทอดทับกันสนิท ในการสังวาสอันโลดเร่าที่เต็มไปด้วยเสียงหอบ และเสียงครางกระสันต์กระเส่า

กูร่ำดื่มจนเมามาย กูจ้องมองอย่างจะกลืนกิน กูหัวเราะก้องต่อภาพที่กูเห็น ต่อเสียงที่กูได้ยิน ต่อรสชาติที่กูได้รับ การสังวาสระหว่างดวงวิญญาณของกูกับความขมขื่น
การสังวาสระหว่างความขมขื่นกับดวงวิญญาณของกู และกูร่ำไห้ ถูกโบยตีอย่างทารุณจากความทุกข์เทวษ กูเบือนหน้าหนีต่อภาพที่กูเห็นต่อเสียงที่กูได้ยิน ต่อรสชาติที่กูได้รับ
การสังวาสระหว่างดวงวิญญาณของกูกับความขมขื่น การสังวาสระหว่างความขมขื่นกับดวงวิญญาณของกู

กูกลับมาที่นี่ จากดินแดนแห่งความขมขื่น สู่โลกเยียบเย็นอ้างว้างซึ่งดูราวกับว่าสรรพสิ่งได้ตายไปหมดแล้วนี้ เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่อีกครั้งหนึ่ง
สัญจรมาบนเส้นทางแห่งความวิปลาศ กูผู้ไม่มีวันตาย รำพึงรำพันกรีดร้องกู่ตะโกน ตะคอกสบถสำรากรำพึงรำพันในความอดทนอันไร้ขีดจำกัด กูผู้ไม่มีวันตาย


กูถ่มถุยใส่ดวงหน้าที่สวยงามอยู่ในความรังรองของความดีงาม กูหงายฝ่าเท้าให้เทวรูปศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนกราบไหว้บูชา กูหัวเราะอย่างเย้ยหยันให้กับความมั่นคงของอำนาจรัฐ
กูขยี้ดอกไม้แล้วโปรยไปกับสายลม กูคำรามใส่ปาฏิหาริย์แห่งดวงจิตของอรหันต์ในระบบทุนนิยม กูทำลายพรหมจารีย์ราคาถูกของเด็กสาว กูฆ่า เท่าที่กูอยากฆ่า
กูทำลายเท่าที่กูอยากทำลาย สำหรับกู ศีลธรรมเป็นเพียงแต่โซ่ตรวนจอมปลอมที่กำลังผุกร่ิอนสำหรับกู กฎหมายเป็นแต่เพียงกรงขังจอมปลอมที่เบาบางยิ่งกว่าเงา

พลังของกูคือลาวาแห่งความพินาศจากภูเขาไฟแห่งความพินาศ
และในขณะเดียวกัน กูเป็นอสรพิษหลังหักที่สาละวนอย่างบ้าคลั่งฉกกัดตัวเอง กูเป็นฆาตรกรที่ถือกำเนิดจากความชั่วช้าสามานย์แห่งดวงจิตนับแสนนับล้านดวง
กูเป็นปีศาจร้ายที่เข่นค้อนกระหน่ำตอกลิ่มลงมาบนทรวงอกตนเอง กูเป็นนักล่าสังหารที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดเพื่อสังหารตนเอง

กูเงยใบหน้าอันขาวซีดและเปลือยเปล่าของกู ขึ้นตอบรับคมมีดวาววับในมือของชะตากรรมที่กรีดลงมาอย่างประณีตและทารุณ
ตัวตนโสโครกของกูเป็นเทียนโสโครกที่ถูกเผาไหม้ทั้งสองด้าน


แต่แม้กระนั้นกูก็ไม่ใช่สัตว์ ขอยืนยันว่ากูไม่ใช่สัตว์

ถ้าหากว่ากูเป็นสัตว์ ก็เป็นเหมือนกับที่พวกมึงทุกคนเป็น เท่าเทียมกับที่พวกมึงทุกคนเป็น ในทุกวิถีทาง


แม้พระผู้เป็นเจ้าจะทรงยกโทษให้แก่พวกมึงก็ตามทีเถิด แต่สำหรับกูแล้ว ไม่

บอกพระคริสต์เจ้าให้ลงมาจากไม้กางเขนได้แล้ว กูจะขึ้นไปแทนเอง



งานเขียนของแดนอรัญ แสงทอง โดยนามปากกา อรัญวาสี (นามปากกาตอนแรก มายา แต่ว่าไปซ้ำกับนักเขียนรุ่นพี่เข้า เลยเปลี่ยน)

เอามาจากหนังสือเมืองละเมอ ซึ่งเป็นผลงานรวมเล่มกับเพื่อนๆ (ก่อนหน้านี้ เก้าก้าว)
Go to the top of the page
 
+Quote Post
หมอยเกรียน
โพสต์ Oct 8 2019, 05:37 PM
โพสต์ #3


หมอยทรงพุ่ม
***

กลุ่ม : แม่ทัพปราบเกรียน
โพสต์ : 137
เป็นสมาชิกเมื่อ : 26-May 17
จาก : หี
หมายเลขสมาชิก : 25,743



QUOTE(alexiz @ Oct 7 2019, 08:05 AM) *
ตะคอกปีศาจ โดย อรัญวาสี(แดนอรัญ แสงทอง)

สัญจรมาบนเส้นทางแห่งความวิปลาศ กูผู้ไม่มีวันตาย
รำพึงรำพันกรีดร้องกู่ตะโกน ตะคอกสบถสำรากรำพึงรำพันในความอดทนอันไร้ขีดจำกัด กูผู้ไม่มีวันตาย
กูกลับมาที่นี่ จากดินแดนแห่งความขมขื่น สู่โลกที่เยียบเย็นอ้างว้างซึ่งดูราวกับว่าสรรพสิ่งได้ตายไปหมดแล้วนี้ เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่อีกครั้งหนึ่ง


กูร่อนเร่เซซังไป เท้าของกูก้าวย่ำไป ดวงตากูแวววาม เหมือนดวงตาสุนัขป่าในคืนมืด ริมฝีปากของกูหื่นกระหาย เขี้ยวของกูแสยะร่า
กรงเล็บที่เปื้อนเลือดของกูอ้า เกร็ง ในทรวงอกของกูมีมวลสารอันเข้มคลั่งของความก้าวร้าว
กูเป็นผู้ครอบครองพลังที่จะฉีกกระชาก ไม่ใช่แต่เพียงลำคอของกูเท่านั้นที่กลายเป็นสีดำไปด้วยพิษแห่งความชั่วร้ายอันขมขื่น
หากแต่เป็นดวงวิญญาณของกูด้วย



จุ่มลงมันไปในทะเลแห่งความขมขื่น ดวงวิญญาณของกูปล่อยให้มันจมดิ่งลงไปในสะดือทะเลแห่งความขมขื่น ดวงวิญญาณของกู
แช่มันไว้ที่นั่น ดองมันไว้ที่นั่น ให้ความขมขื่นเอ่อซึมซาบเข้าไปในทุกอณูของมัน ให้มันเน่าเปื่อยไปในความขมขื่น ให้ความขมขื่นตกเป็นของมันอย่างสิ้นเชิง
ให้มันตกเป็นของความขมขื่นอย่างสิ้นเชิง ครั้งแล้วครั้งเล่า จนเหนื่อยแล้วเหนื่อยอีกจนฉีกแล้วฉีกอีก จนเหวะแล้วเหวะอีก
ในภาวะที่ทอดทับกันสนิท ในการสังวาสอันโลดเร่าที่เต็มไปด้วยเสียงหอบ และเสียงครางกระสันต์กระเส่า

กูร่ำดื่มจนเมามาย กูจ้องมองอย่างจะกลืนกิน กูหัวเราะก้องต่อภาพที่กูเห็น ต่อเสียงที่กูได้ยิน ต่อรสชาติที่กูได้รับ การสังวาสระหว่างดวงวิญญาณของกูกับความขมขื่น
การสังวาสระหว่างความขมขื่นกับดวงวิญญาณของกู และกูร่ำไห้ ถูกโบยตีอย่างทารุณจากความทุกข์เทวษ กูเบือนหน้าหนีต่อภาพที่กูเห็นต่อเสียงที่กูได้ยิน ต่อรสชาติที่กูได้รับ
การสังวาสระหว่างดวงวิญญาณของกูกับความขมขื่น การสังวาสระหว่างความขมขื่นกับดวงวิญญาณของกู

กูกลับมาที่นี่ จากดินแดนแห่งความขมขื่น สู่โลกเยียบเย็นอ้างว้างซึ่งดูราวกับว่าสรรพสิ่งได้ตายไปหมดแล้วนี้ เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่อีกครั้งหนึ่ง
สัญจรมาบนเส้นทางแห่งความวิปลาศ กูผู้ไม่มีวันตาย รำพึงรำพันกรีดร้องกู่ตะโกน ตะคอกสบถสำรากรำพึงรำพันในความอดทนอันไร้ขีดจำกัด กูผู้ไม่มีวันตาย


กูถ่มถุยใส่ดวงหน้าที่สวยงามอยู่ในความรังรองของความดีงาม กูหงายฝ่าเท้าให้เทวรูปศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนกราบไหว้บูชา กูหัวเราะอย่างเย้ยหยันให้กับความมั่นคงของอำนาจรัฐ
กูขยี้ดอกไม้แล้วโปรยไปกับสายลม กูคำรามใส่ปาฏิหาริย์แห่งดวงจิตของอรหันต์ในระบบทุนนิยม กูทำลายพรหมจารีย์ราคาถูกของเด็กสาว กูฆ่า เท่าที่กูอยากฆ่า
กูทำลายเท่าที่กูอยากทำลาย สำหรับกู ศีลธรรมเป็นเพียงแต่โซ่ตรวนจอมปลอมที่กำลังผุกร่ิอนสำหรับกู กฎหมายเป็นแต่เพียงกรงขังจอมปลอมที่เบาบางยิ่งกว่าเงา

พลังของกูคือลาวาแห่งความพินาศจากภูเขาไฟแห่งความพินาศ
และในขณะเดียวกัน กูเป็นอสรพิษหลังหักที่สาละวนอย่างบ้าคลั่งฉกกัดตัวเอง กูเป็นฆาตรกรที่ถือกำเนิดจากความชั่วช้าสามานย์แห่งดวงจิตนับแสนนับล้านดวง
กูเป็นปีศาจร้ายที่เข่นค้อนกระหน่ำตอกลิ่มลงมาบนทรวงอกตนเอง กูเป็นนักล่าสังหารที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดเพื่อสังหารตนเอง

กูเงยใบหน้าอันขาวซีดและเปลือยเปล่าของกู ขึ้นตอบรับคมมีดวาววับในมือของชะตากรรมที่กรีดลงมาอย่างประณีตและทารุณ
ตัวตนโสโครกของกูเป็นเทียนโสโครกที่ถูกเผาไหม้ทั้งสองด้าน


แต่แม้กระนั้นกูก็ไม่ใช่สัตว์ ขอยืนยันว่ากูไม่ใช่สัตว์

ถ้าหากว่ากูเป็นสัตว์ ก็เป็นเหมือนกับที่พวกมึงทุกคนเป็น เท่าเทียมกับที่พวกมึงทุกคนเป็น ในทุกวิถีทาง


แม้พระผู้เป็นเจ้าจะทรงยกโทษให้แก่พวกมึงก็ตามทีเถิด แต่สำหรับกูแล้ว ไม่

บอกพระคริสต์เจ้าให้ลงมาจากไม้กางเขนได้แล้ว กูจะขึ้นไปแทนเอง



งานเขียนของแดนอรัญ แสงทอง โดยนามปากกา อรัญวาสี (นามปากกาตอนแรก มายา แต่ว่าไปซ้ำกับนักเขียนรุ่นพี่เข้า เลยเปลี่ยน)

เอามาจากหนังสือเมืองละเมอ ซึ่งเป็นผลงานรวมเล่มกับเพื่อนๆ (ก่อนหน้านี้ เก้าก้าว)


สุดยอดครับน้า อยากอ่านของลุงอรันเยอะๆ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
alexiz
โพสต์ Oct 17 2019, 06:29 PM
โพสต์ #4


ตรั่บๆ
***

กลุ่ม : ไพร่
โพสต์ : 6,707
เป็นสมาชิกเมื่อ : 27-August 10
จาก : สะพานใหม่
หมายเลขสมาชิก : 2



QUOTE(หมอยเกรียน @ Oct 8 2019, 11:37 AM) *
สุดยอดครับน้า อยากอ่านของลุงอรันเยอะๆ

ลองหา เงาสีขาว
Go to the top of the page
 
+Quote Post
alexiz
โพสต์ Oct 17 2019, 06:30 PM
โพสต์ #5


ตรั่บๆ
***

กลุ่ม : ไพร่
โพสต์ : 6,707
เป็นสมาชิกเมื่อ : 27-August 10
จาก : สะพานใหม่
หมายเลขสมาชิก : 2



หาง่ายหน่อยก็รวมเรื่องสั้นอสรพิษ เจ้าการะเกด
Go to the top of the page
 
+Quote Post

Reply to this topicStart new topic
มี 1 คน กำลังอ่านหัวข้อนี้ (บุลคลทั่วไป 1 คน และ 0 สมาชิกที่ไม่เปิดเผยตัว)
สมาชิก 0 คน คือ :

 



ไม่มีภาพประกอบ IPB Thai v1.236.Fx1: 22nd February 2020 - 12:45 AM